Του Χριστόφορου Παπαδόπουλου, μέλους της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και της Κ.Π.Ε. του ΣΥΝ

Με όποιο μέτρο και να δούμε τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών δεν μπορεί παρά στο τελικό συμπέρασμα να μην καταλογίσουμε στον εαυτό μας στοιχεία αυτοκριτικής: κάναμε λιγότερα από αυτά που έπρεπε, αργήσαμε σε άλλα, είμαστε περισσότερο επιφυλακτικοί εκεί που έπρεπε να δείξουμε περισσότερο θάρρος, δεν διαβάσαμε πάντα καθαρά τη συγκυρία. Κάθε ερμηνεία όμως οφείλουμε να την εντάξουμε στην μεγάλη εικόνα της Αριστεράς στον χώρο και στο χρόνο, δηλαδή στην πολιτική συγκυρία της οικονομικής κρίσης, στην Ευρώπη που συρρικνώνεται η σοσιαλδημοκρατία -με μοναδική εξαίρεση το ΠΑΣΟΚ- που υποχωρεί η Αριστερά -με εξαίρεση την Πορτογαλία, Γαλλία, Γερμανία και Ελλάδα- και που σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες (ξανά) προβάλει η απειλή της ακροδεξιάς.

Δηλαδή τη συντηρητική μετατόπιση ολόκληρης της ευρωπαϊκής Ηπείρου. Με αυτή την έννοια σωστά προβλέψαμε την κρίση του δικομματισμού, δεν μπορούσαμε να φανταστούμε όμως ότι θα οδηγούσε στη διαρροή εκατοντάδων χιλιάδων (νέων των αστικών κέντρων) από την πολιτική και εκλογική διαδικασία, δια της αποχής. Όπως δεν προβλέψαμε, με οδυνηρές συνέπειες, την άνοδο της ακροδεξιάς του ΛΑΟΣ, αν και είχαμε πολλά και διαφορετικά παραδείγματα (Αγ. Παντελεήμονας, Ν. Ιωνία, Εφετείο, Πάτρα)    όπου η παρέμβαση της Ακροδεξιάς οργανώνεται γύρω από την εκδοχή του «εθνικού συμφέροντος» και έχει ως εχθρό τους μετανάστες, τους τοξικοεξαρτημένους, την παραβατικότητα της φτώχειας.  Με αυτή την έννοια υποτιμήσαμε τον κίνδυνο της ακροδεξιάς, δεν δημιουργήσαμε πολιτικά και κοινωνικά αντισώματα, ίσως γιατί δεν αντιληφθήκαμε ότι ο δεξιός ριζοσπαστισμός έχει την κρατική  ανοχή και στήριξη έναντι του κινδύνου  του αριστερού ριζοσπαστισμού και ότι ο αντιμεταναστευτικός λόγος είναι βασικός μοχλός χτισίματος κοινωνικοταξικών συμμαχιών ανάμεσα  στον συνασπισμό εξουσίας και στα ταλανιζόμενα από την κρίση εργατικά και λαϊκά στρώματα. 

Παρά τα λάθη και τις παραλείψεις έχουμε βάσιμους λόγους να υπερασπιστούμε το μείγμα πολιτικής που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ όλη την προηγούμενη περίοδο. Μια περίοδο εκτεταμένη και πυκνή σε αφορμές και πολιτικά γεγονότα που ο πολιτικός σχηματισμός μας ανταποκρίθηκε με επάρκεια, κοινωνική και πολιτική. Από τους αγώνες της εκπαιδευτικής κοινότητας και τις μάχες για τη συνταγματική αναθεώρηση, μέχρι την εξέγερση του Δεκέμβρη ο ΣΥΡΙΖΑ, μοναχικά είναι η αλήθεια τουλάχιστον στο πολιτικό πεδίο, τα ανέδειξε και τα στήριξε πολιτικά και κοινωνικά, στους δρόμους και στο κοινοβούλιο. 

Η δημοσκοπική άνοδος το 2008, μετατόπισε εύλογα ή αναπόφευκτα την ύλη της συζήτησης από το πεδίο των κοινωνικών αντιπροσωπεύσεων σε εκείνο της εξουσίας και της διαχείρισης του (δημοσκοπικού ή και πραγματικού) ενδιαφέροντος χιλιάδων ανθρώπων. Με αυτή την έννοια χάθηκαν τα κριτήρια που προσγειώνουν, οι κοινωνικοί δείκτες με τους οποίους κατανοεί η Αριστερά τις προϋποθέσεις του κοινωνικού μετασχηματισμού: το εύρος των κοινωνικών αγώνων, η πυκνότητα της συνδικαλιστικής οργάνωσης, η ένταση των εργατικών διεκδικήσεων, το ανάπτυγμα των οργανωμένων κομματικών δυνάμεων, η εξωστρέφεια και η κοινωνικοποίησή τους. Πόσο μάλλον υποτιμήσαμε ότι οι ποιοτικοί δείκτες είναι συντηρητικοί: η αλληλεγγύη, η ανεκτικότητα, η φιλοξενία, η σχέση του ιδιωτικού και του δημόσιου είναι με αρνητικό πρόσημο και σε  έξαρση ο εθνικισμός και ο ρατσισμός, ο σεξισμός και η αποδοχή των διακρίσεων.

Παρ’ όλα αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ στην κορυφή της δημοσκοπικής ανόδου παρέμεινε μια κατεξοχήν αντισυστημική πολιτική δύναμη, όχι μόνο δεν παραιτήθηκε από το μείγμα πολιτικής που κατοχύρωσε όλη την προηγούμενη περίοδο, αλλά το όξυνε, σε στιγμές μάλιστα κοινωνικής έντασης, όπως στην εξέγερση του Δεκέμβρη.