Του Νίκου Γιαννόπουλου,
Ομάδα ΡΟΖΑ

Αναμφισβήτητα στις ευρωεκλογές της 7ης Ιουνίου η Νέα Δημοκρατία υπέστη σοβαρή ήττα. Αυτό όμως είναι μάλλον το μόνο καλό νέο. Η προοπτική κυβερνητικής αυτοδυναμίας θα κάνει το ΠΑΣΟΚ ακόμα πιο συντηρητικό ενώ η μεγάλη άνοδος του ΛΑΟΣ είναι εξαιρετικά επικίνδυνη τόσο στο πολιτικό όσο και στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο. Φαίνεται ότι η ένταση της οικονομικής κρίσης (η ανασφάλεια και οι φόβοι που προκαλεί στα λαϊκά στρώματα), σε συνδυασμό με την υποχώρηση των μαζικών αγώνων σε όλη αυτή τη «μακρά προεκλογική περίοδο», ανακόπτει την αριστερόστροφη πορεία της κοινωνικής δυσαρέσκειας που διαπιστώσαμε τα τελευταία χρόνια.

Δεν την ακυρώνει, οπωσδήποτε όμως την ανακόπτει. Υπ’ αυτό το πρίσμα πρέπει να ιδωθεί και η πρωτοφανής αποχή: Επ’ ουδενί πρέπει να θεωρηθεί γενική τάση αποπολιτικοποίησης, έχει σαφώς σοβαρά στοιχεία πολιτικής διαμαρτυρίας και ενός –εξαιρετικά αντιφατικού και πολιτικά φυγόκεντρου– σιχτιρίσματος, ωστόσο είναι πολύ ρευστή και στο μεγαλύτερο μέρος της χειραγωγήσιμη από τα κόμματα εξουσίας. Δυστυχώς, η αμέσως επόμενη περίοδος –και λόγω καλοκαιριού– δεν προοιωνίζεται έντονους κοινωνικούς αγώνες, αντίθετα μάλλον θα βρεθούμε αντιμέτωποι με ένταση της αντιμεταναστευτικής πολιτικής και των πολιτικών ασφάλειας, πράγμα που σημαίνει μεγέθυνση της «κοινωνικής Δεξιάς» και αναβάθμιση της Ακροδεξιάς.

     Ο ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές υπέστη ήττα. Και σε σχέση με τις προσδοκίες του κόσμου του και σε σχέση με την πολιτική στάση που κράτησε όλη την προηγούμενη περίοδο. Αν και είναι νωρίς για ολοκληρωμένες εκτιμήσεις, θα αναφέρουμε σχηματικά κάποιους λόγους: Πρώτον, η πρωτοφανής –για τα μεταπολιτευτικά χρονικά– επίθεση που δέχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ επειδή δεν ευθυγραμμίστηκε με το πολιτικό σύστημα την περίοδο του Δεκέμβρη και μετά· δεύτερον, η αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ, με στοχευμένες παρεμβάσεις, να απευθυνθεί συστηματικά και εύληπτα στους νέους εργαζόμενους και στο χώρο της επισφάλειας· τρίτον, τα έντονα στοιχεία πολιτικής αμφισημίας, απολογητισμού και αντιφατικότητας που χαρακτήρισαν το λόγο της μεγάλης πλειονότητας των στελεχών του στα ΜΜΕ· τέταρτον, η ανοιχτή υπονόμευση εκ μέρους της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ, που έφτασε στη μαζική υπερψήφιση άλλων χώρων, ιδιαίτερα των Οικολόγων Πράσινων· πέμπτον, η πολυπλοκότητα της «νέας ριζοσπαστικοποίησης» αλλά και του ανένταχτου δυναμικού των προηγούμενων δεκαετιών – πρόκειται για ένα υβρίδιο αγωνιστικότητας και εύκολης απογοήτευσης, συλλογικότητας και ατομικισμού, κοινωνικότητας και εσωστρέφειας, που είναι εξαιρετικά δύσκολο να κερδηθεί από τον υπαρκτό ΣΥΡΙΖΑ.

     Ισχυριζόμαστε ότι η αριστερή πορεία αποτελεί μονόδρομο για τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι αυτό ανεξάρτητα από την προσδοκία βραχυμεσοπρόθεσμων εκλογικών κερδών. Πιστεύουμε ότι ο μετασχηματισμός του ΣΥΡΙΖΑ σε πολιτικό χώρο με αυτοτελή πολιτική, οργανωτική και οικονομική δομή αποτελεί επίσης μονόδρομο. Μόνο έτσι μπορεί να συσπειρωθεί και να εμπνευστεί ο κόσμος του, να γειωθεί κοινωνικά ο ΣΥΡΙΖΑ ως σύνολο. Με αυτή την έννοια, η ριζοσπαστική αποσαφήνιση της πολιτικής του και η οργανωτική ανασυγκρότησή του επείγουν.