διεθνιστική εργατική αριστερά - Αριστερά και εκλογές: Αριστερή πολιτική χωρίς εγγυήσεις

Η επιτυχία της ριζοσπαστικής Αριστεράς θα εξαρτηθεί από την ικανότητά της να συνδυάσει τον προγραμματικό λόγο με την κινηματική λογική και με το εναλλακτικό παράδειγμα. Οι διάφορες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κατανοούν την ισορροπία σε αυτό το τρίπτυχο κάπως διαφορετικά, αλλά στα σημεία που κάποιο σκέλος παραμεριστεί υπερβολικά, αυτό θα είναι τελικά σε βάρος των άλλων δυο.

Ο προγραμματικός λόγος δεν θα πρέπει να είναι υπόθεση της κεντροαριστεράς. Εξάλλου το πρόβλημα με τα κεντροαριστερά σενάρια, που τόσο μας έχουν ταλαιπωρήσει, δεν είναι μόνο ότι παραβλέπουν την σημασία των κινημάτων και των εναλλακτικών παραδειγμάτων. Είναι ότι ο προγραμματικός τους λόγος είναι τόσο φτωχός. Ή τουλάχιστον είναι φτωχός εκεί ακριβώς όπου χρειάζεται ένας πλουσιότερος λόγος – στο να προταθούν λύσεις σε υπαρκτά προβλήματα των ανθρώπων που συγχρόνως αποτελούν κάποια ρήξη με τις κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες κατευθύνσεις και εμπεριέχουν το στίγμα μιας άλλης λογικής. Μπορούμε να βρούμε 3-4 προτάσεις που να έχουν αυτή τη λογική και που να μπορούν να κινητοποιούν τον κόσμο;

Η κινηματική λογική είναι αυτή που έχει κρατήσει μαζί τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ παρ’ όλα τα προβλήματα και τις οπισθοδρομήσεις. Αποτελεί πια κοινό τόπο ότι χωρίς ζωντανά κινήματα η Αριστερά δεν είναι σε θέση να αλλάξει τους πολιτικούς και κοινωνικούς συσχετισμούς, και άρα να αλλάξει την πολιτική ατζέντα. Επίσης κοινό τόπο αποτελεί ότι πολιτική δεν κάνεις μόνο από τις τάξεις της κυβέρνησης – ο κυβερνητισμός έχει απαξιωθεί τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα όταν ο κόσμος βλέπει ότι μια άλλη προσέγγιση της Αριστεράς μπορεί να έχει, όπως φάνηκε στη μάχη για το άρθρο 16, άμεσα πολιτικά αποτελέσματα.

Αλλά πέρα από τις όποιες κινηματικές επιτυχίες, υπάρχει μια άλλη πηγή αισιοδοξίας – το εναλλακτικό παράδειγμα. Δεν είναι ότι η δική μας Αριστερά αρχίζει να λέει και να κάνει διαφορετικά πράγματα. Σημασία έχει και πώς τα κάνει. Το παράδειγμα των ριζοσπαστικών δημοτικών κινήσεων αποδεικνύει ότι ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων της Αριστεράς, οργανωμένοι και ανένταχτοι, επιθυμεί και μπορεί να δουλέψει αλλιώς. Θέλει να δουλέψει μαζί για μικρά και μεγάλα προβλήματα, να ακούσει και να μάθει, όπως και να συμμεριστεί τις εμπειρίες του. Καταλαβαίνει ότι για να αντιμετωπιστεί η απαξίωση της πολιτικής, η ίδια η πολιτική πρέπει να γίνει πιο ελκυστική. Δεν είναι θέμα life style ή έξυπνου μάρκετινγκ. Είναι θέμα να προταχτούν οι αξίες της συμμετοχής και της διαβούλευσης, αξίες που χρειάζονται ζωντανές κοινωνικές πρακτικές για να ανθίσουν, και που η επιδίωξη μας πρέπει να είναι ότι θα διαποτίζουν το μέλλον που οραματιζόμαστε.

Όλα αυτά βέβαια χρειάζονται πολλή συζήτηση. Το ευχάριστο είναι ότι ο κόσμος μας την επιθυμεί αυτή τη συζήτηση. Πρέπει να εξετάσουμε τις αλληλοσυνδέσεις στο τρίπτυχο, να δούμε πώς η δουλειά μας θα αυξήσει την αυτοπεποίθηση των αριστερών να χτίζουν πάνω σε επιτυχίες με τρόπο που τείνει να επεκτείνει την πολιτική ατζέντα. Εκτός των επιτυχιών περάσαμε και μια άχαρη περίοδο όπου ο ΣΥΡΙΖΑ δεν σηματοδοτούσε μια τέτοια πρακτική και προοπτική. Συζητήσεις κορυφής μακριά από και τα τρία σκέλη του τρίπτυχου. Για αυτό εμείς επιμέναμε, και επιμένουμε, σε έναν κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το βλέπουμε σαν μια ανοιχτή διαδικασία που δεν μπορούν να υπάρχουν εγγυήσεις με όρους τυπικού συμβολαίου. Χρειάζεται να δοκιμαστούν ιδέες, στρατηγικές, προτάσεις, οργανωτικά σχήματα και άλλα πολλά, σε ζωντανές πολιτικές διαδικασίες. Είναι θεμιτό η προσπάθειά μας να πείσουμε τους άλλους, με όρους ηγεμονίας βέβαια και όχι με μια εξ ορισμού επιβολή για το τι σημαίνει το «αριστερό». Αρκεί όμως να είμαστε και εμείς ανοιχτοί στο πειθώ των άλλων. Δύσκολη υπόθεση για την κουλτούρα της Αριστεράς στην Ελλάδα, αλλά μια που αξίζει να δοκιμάσουμε. Και πιστεύουμε ότι η δοκιμή γίνεται με καλύτερους όρους από το 2004.

Μόνο οι εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να γράψουν ένα σχόλιο.
Παρακαλώ κάντε login ή εγγραφείτε.