διεθνιστική εργατική αριστερά - Αριστερά και εκλογές: Τα στρατηγικά χαρακτηριστικά του ΣΥΡΙΖΑ

1. Η Αριστερά ή θα είναι ριζοσπαστική ή θα μείνει στο περιθώριο

Η στρατηγική της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι παρά η ρήξη με το κυρίαρχο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, στην προοπτική του κοινωνικού μετασχηματισμού. Στρατηγικό στόχο αποτελεί δηλαδή ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός: η ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και η οικοδόμηση της εξουσίας και δημοκρατίας των εργαζομένων.

Η στρατηγική αυτή συνεπάγεται ότι η Αριστερά δεν μπορεί να λειτουργεί σαν ένα κόμμα όπως τα άλλα (τα αστικά κόμματα), που στοχεύουν «στην εμπιστοσύνη του κόσμου» για να «κυβερνήσουν», δηλαδή για να διαχειριστούν το καπιταλιστικό σύστημα. Η Αριστερά είναι η πολιτική δύναμη που συμπυκνώνει τη δράση των «από τα κάτω», κι έτσι ο αντίπαλος του καπιταλισμού και του αστικού συστήματος «διακυβέρνησης» στο σύνολό του.

Στα θεμέλια των δυτικών κοινωνιών βρίσκεται πάντα ο ανταγωνισμός κεφαλαίου-εργασίας. Η ασίγαστη αυτή πάλη δημιουργεί διαρκώς ανοικτές συγκρούσεις: απεργιακές κινητοποιήσεις, καταλήψεις, διαδηλώσεις, πρωτοβουλίες πολιτών, πολιτικά μορφώματα… Διαμορφώνεται μια «κοινωνική Αριστερά» πολύ ευρύτερη από την εκλογική ή συνδικαλιστική επιρροή της οργανωμένης πολιτικής Αριστεράς.

Το στοίχημα για την Αριστερά είναι να συνδεθεί με την «κοινωνική Αριστερά», δηλαδή με το κομμάτι των εργαζομένων και ανέργων που, στη σημερινή εποχή, όχι μόνο πλήττεται από τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές απορύθμισης του κράτους πρόνοιας και συρρίκνωσης των εργασιακών και πολιτικών δικαιωμάτων, αλλά και συγκρούεται μαζί τους στους τόπους δουλειάς και τους δρόμους. Η Αριστερά μπορεί να υπάρξει απέναντι στο αστικό κράτος μόνο ως ριζοσπαστική Αριστερά: ως πολιτική παρέμβαση που ενισχύει, αναδεικνύει και εκφράζει πολιτικά τις δράσεις, τις αντιστάσεις και το ανατρεπτικό δυναμικό των κυριαρχούμενων και υποκείμενων στην καπιταλιστική εκμετάλλευση κοινωνικών ομάδων, δηλ. τα κινήματα.

Η ριζοσπαστική Αριστερά δείχνει καθημερινά, τόσο στις μεγάλες όσο και στις μικρές στιγμές της νεότερης ιστορίας, ότι μπορεί να επιβάλλει αλλαγές και μετασχηματισμούς στους συσχετισμούς δύναμης, στη λειτουργία των κρατικών μηχανισμών αλλά και στις ακολουθούμενες από τα κόμματα εξουσίας πολιτικές. Αποτελεί, τελικά, ακόμα και τη μόνη εφικτή πολιτική στρατηγική μεταρρύθμισης του συστήματος: επιβολής μέτρων που βελτιώνουν τις συνθήκες διαβίωσης των υπό εκμετάλλευση τάξεων και διευρύνουν τη δημοκρατία. Ταυτόχρονα, είναι η πολιτική στρατηγική που υποδεικνύει ότι «ένας άλλος (σοσιαλιστικός) κόσμοςείναι εφικτός».

Είναι αυτή η κινηματική δράση που διατήρησε μέχρι σήμερα ζωντανό το αίτημα της παιδείας ως κοινωνικού αγαθού, ανέστειλε την αναθεώρηση του άρθρου 16Σ για τη δημόσια τριτοβάθμια εκπαίδευση, συνέτριψε τη «μεταρρύθμιση Γιαννίτση» στο ασφαλιστικό, υπερασπίζεται τα εργασιακά δικαιώματα, τις θέσεις εργασίας, το επίπεδο του μισθού, τους ελεύθερους χώρους στην πόλη και τις ακτές, το περιβάλλον, τις αξίες της συλλογικότητας, τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα απέναντι στην υστερία των τρομονόμων του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. Η ίδια στρατηγική κατάργησε την απόπειρα «συνταγματοποίησης» του νεοφιλελευθερισμού με το αλήστου μνήμης «Ευρωσύνταγμα» (δημοψηφίσματα σε Γαλλία και Ολλανδία).
Αυτή η πολιτική στρατηγική αποτελεί μονόδρομο για την Αριστερά.

2. Ο ΣΥΡΙΖΑ ως διαδικασία
διαμόρφωσης μιας μαζικής
ριζοσπαστικής Αριστεράς

H διαμόρφωση του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς μπορεί να αποτελέσει το πλαίσιο ανασύνθεσης μιας νέας ριζοσπαστικής Αριστεράς: διαμόρφωσης, δηλαδή, μιας πολιτικής στρατηγικής που να αντιστρατεύεται με όρους μαζικότητας και αποτελεσματικότητας όχι μόνο τις κυρίαρχες πολιτικές, αλλά και το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα. Ήδη σήμερα παρέχει την «πολιτική υποδομή» για τη στράτευση των πολλών χιλιάδων αγωνιστών που η κρίση της Αριστεράς είχε καταστήσει «κριτικά ανένταχτους».

Η ιστορία της Αριστεράς χαρακτηριζόταν ανέκαθεν από το σχηματισμό διαφορετικών ιδεολογικοπολιτικών ρευμάτων και τη διαπάλη μεταξύ τους, με επίδικο αντικείμενο την ηγεμονία στις αριστερές και εργατικές οργανώσεις (κόμματα, συνδικάτα) και τα κινήματα. Η κατάσταση αυτή της «πάλης γραμμών» στο εσωτερικό της Αριστεράς δεν είναι απαγορευτική για την ενότητα δράσης της.
Με δεδομένο τον σημερινό αρνητικό συσχετισμό δυνάμεων για τις δυνάμεις της εργασίας, οι στόχοι της Αριστεράς αποκτούν αναγκαστικά ένα χαρακτήρα «ανασύνταξης» των μετώπων πάλης σε δύο σταθερούς και αλληλοσυμπληρούμενους άξονες: Αφενός ριζοσπαστική αντιπαράθεση με τις ασκούμενες πολιτικές (αυτό που κωδικοποιείται ως «όχι στον νεοφιλελευθερισμό και τον πόλεμο», απόρριψη των «κεντροαριστερών» σεναρίων). Αφετέρου ενότητα στη δράση των αριστερών δυνάμεων παρά τις διαφορές, δηλαδή με σεβασμό στις πολιτικο-ιδεολογικές ιδιαιτερότητες, την οργανωτική αυτοτέλεια και τις ιστορικές καταβολές κάθε συνιστώσας.

Μόνο οι εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να γράψουν ένα σχόλιο.
Παρακαλώ κάντε login ή εγγραφείτε.