Θα επιχειρήσω να προσεγγίσω το θετικό, κατά την άποψή μου, γεγονός της συγκρότησης του ενωτικού εγχειρήματος της Πρωτοβουλίας για τη συσπείρωση της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ μέσα από ένα αρνητικό γεγονός, που ασφαλώς επηρέασε το σύνολο της ευρωπαϊκής Αριστεράς. Για τις πρόσφατες γαλλικές εκλογές πρόκειται.

Όπως είναι γνωστό πάνω σε δύο κεφαλαιώδους σημασίας ζητήματα, όπως το Σύμφωνο Πρώτης Απασχόλησης –που στην κυριολεξία αποτέλεσε κήρυξη πολέμου κατά της εργατικής νεολαίας– αλλά και το δημοψήφισμα για την έγκριση του λεγόμενου ευρωσυντάγματος, με το οποίο οι κυρίαρχες αστικές δυνάμεις των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης επιχείρησαν να συνταγματοποιήσουν το νεοφιλελευθερισμό, η γαλλική Αριστερά συγκρότησε ένα ευρύ μέτωπο συνεργασίας. Ένα μέτωπο που περιελάμβανε από αριστερούς σοσιαλιστές μέχρι κομμουνιστές, από οικολόγους μέχρι τροτσκιστές, καθώς και χιλιάδες ανένταχτους της Αριστεράς και των πολύχρωμων κινημάτων. Ιδιαίτερα στον αγώνα κατά του ευρωσυντάγματος συγκροτήθηκε, και αυτό ήταν πραγματικά σημαντικό, ένας μεγάλος αριθμός ενωτικών επιτροπών που οργάνωσαν με επιτυχία τον αγώνα.

Η ενότητα στη δράση αποδείχθηκε καθοριστικής σημασίας. Το κίνημα όχι μόνο πέτυχε αποφασιστικής σημασίας νίκες, με αποκορύφωμα την επικράτηση του «Όχι» στο δημοψήφισμα για το ευρωσύνταγμα, αλλά και δημιούργησε ευνοϊκούς όρους και προϋποθέσεις για τη συγκρότηση, και στο πολιτικό πεδίο, ενός μετώπου πολιτικής συνεργασίας για την υποστήριξη ενός κοινού υποψηφίου της Αριστεράς για τις προεδρικές εκλογές.

Δεν θα αναφερθώ, στο σημείωμα αυτό, στο ποια ή ποιες πολιτικές δυνάμεις είχαν τη μεγαλύτερη ευθύνη για τον κατακερματισμό, με την κάθοδο έξι υποψηφίων της Αριστεράς και της οικολογίας στις προεδρικές εκλογές!

Ανεξάρτητα από το ποιος είχε ή δεν είχε την ευθύνη, η μεγάλη πλειοψηφία των Γάλλων εργαζόμενων τιμώρησε αυτήν την πολιτική δύναμη που θεώρησε ως τη βασική υπεύθυνη για την πολυδιάσπαση. Το γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, το ιστορικό, μαζικό κόμμα της γαλλικής εργατικής τάξης, με τα εκατομμύρια των μελών και την απεριόριστη επιρροή, θεωρήθηκε ότι είχε τη βασική ευθύνη. Γι’ αυτό και γνώρισε μια πραγματική συντριβή.Το γαλλικό παράδειγμα έχει ωστόσο να προσφέρει ένα ακόμα δίδαγμα. Απέδειξε ότι όσο χρήσιμη είναι η ενωτική πολιτική άλλο τόσο είναι αναγκαία και η οροθέτηση από τον νεοφιλελευθερισμό και τα κόμματα που τον στηρίζουν.

Η πρωτοφανούς έντασης ήττα του ΚΚΓ έχει τις ρίζες της όχι μόνο στη μη ενωτική του στάση, κυρίως στις προεδρικές εκλογές, αλλά και στην πολιτική της κυβερνητικής συνεργασίας με τη δεξιά ηγεσία του Σοσιαλιστικού Κόμματος στο πλαίσιο της περιβόητης «πληθυντικής Αριστεράς». Η κυβέρνηση Ζοσπέν, στην οποία συμμετείχε το γαλλικό ΚΚ, υπήρξε μια κυβέρνηση που ακολούθησε μια ακραιφνή νεοφιλελεύθερη πολιτική και είχε προσαρμοστεί πλήρως στη «νέα τάξη» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Το γαλλικό κομμουνιστικό κόμμα πλήρωσε, περισσότερο και από το ίδιο το Σοσιαλιστικό Κόμμα, τη νεοφιλελεύθερη κυβερνητική πολιτική, ακριβώς γιατί ένα τμήμα της γαλλικής εργατικής τάξης απαιτούσε από αυτό μια ανεξάρτητη, και σαφώς οροθετημένη από τον αντεργατικό και αντιλαϊκό νεοφιλελευθερισμό, πολιτική.

Οφείλουμε, λοιπόν, να διδαχτούμε από τους Γάλλους συντρόφους.

Η κοινή δράση, η πολιτική συνεργασία, το μέτωπο πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων –στην ουσία η παραδοσιακή πολιτική του ενιαίου μετώπου– στη βάση ενός πολιτικού πλαισίου, με σαφείς οριοθετήσεις από τα κόμματα του νεοφιλελευθερισμού και της «νέας τάξης», αποτελούν, στις ημέρες μας, μονόδρομο για την Αριστερά.

Εκτιμώ, λοιπόν, ότι παρά τα προβλήματα και τις δυσκολίες που αναπόφευκτα πηγάζουν από το γεγονός ότι συνεργάζονται πολιτικές δυνάμεις με διαφορετική ιστορική προέλευση, διαφορετικές ιδεολογικές αναφορές, διαφορετική στρατηγική, διαφορετική κοινωνική σύνθεση κ.λπ., η συγκρότηση της Πρωτοβουλίας και του ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί ένα εγχείρημα που δεν αφορά μόνο την ελληνική αλλά και την ευρωπαϊκή Αριστερά. Τηρουμένων των αναλογιών, και σε άλλο βέβαια επίπεδο, έχει την ίδια αξία που έχει η συγκρότηση του ενιαίου Αριστερού Κόμματος στη Γερμανία.

Δεν πρέπει όμως ούτε για μια στιγμή να μας διαφεύγει ότι η ενότητα αποτελεί προϋπόθεση αλλά όχι και εγγύηση. Ο ΣΥΡΙΖΑ και οι συνιστώσες του θα κριθούν από την πολιτική απέναντι στα μεγάλα ζητήματα της ελληνικής κοινωνίας αλλά και από τη δράση στο κοινωνικό πεδίο.

Μπορούμε να είμαστε αισιόδοξοι ότι, αυτή τη φορά, όλα θα πάνε καλά.

{σχολιάστε αυτό το άρθρο}

Μόνο οι εγγεγραμμένοι χρήστες μπορούν να γράψουν ένα σχόλιο.
Παρακαλώ κάντε login ή εγγραφείτε.

Powered by AkoComment Tweaked Special Edition v.1.4.4