Ό σοι νόμιζαν ότι το ξέσπασμα της διεθνούς οικονομικής κρίσης θα στρέψει αυτόματα πλατύ κόσμο προς τα αριστερά, οφείλουν να ξυπνήσουν μετά την ψυχρολουσία των αποτελεσμάτων των εκλογών σε ευρωπαϊκή κλίμακα. Πράγματι η κρίση κουβαλάει ευκαιρίες αντεπίθεσης, υπό τον όρο όμως ότι η Αριστερά βρίσκει τη δύναμη να οργανώνει σημαντικούς αγώνες ενάντια στους καπιταλιστές και την πολιτική τους. Αλλιώς, η απελπισία και, χειρότερα, η εξατομικοποιημένη απελπισία είναι πολύ κακός σύμβουλος.

Ανάλογα πρέπει να τοποθετηθεί και η συζήτηση για το Δεκέμβρη. Η Αριστερά απέτυχε (το ΚΚΕ δεν θέλησε και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπόρεσε) να δώσει ουσιαστική συνέχεια στη νεολαιΐστικη εξέγερση. Αυτή δεν μπορούσε να είναι άλλη από τη σύνδεση με το εργατικό απεργιακό κίνημα που θα μπορούσε να στηρίξει τη γενίκευση των στόχων και την πολιτικοποίηση της σύγκρουσης. Το αναρχικό – αντεξουσιαστικό στυλ που ταυτίζει την εξέγερση με την «ένδοξη νύχτα» της σύγκρουσης και της φωτιάς, δεν μπορούσε ποτέ και δεν μπορεί να αντέξει στο χρόνο. Κυρίως όμως δεν μπορεί να αντέξει στην αντεπίθεση του συστήματος που μπορεί να αντιστρέφει τις θεματολογίες του κινήματος, να τις καταλήγει στα διλήμματα ασφάλειας και εγκληματικότητας και να υπαγορεύει στροφές σε συντηρητικότερες πολιτικές.

Στις επόμενες εβδομάδες θα ακούσουμε πολλές «θεωρίες». Να απορρίψουμε όλες όσες ρίχνουν τις ευθύνες στον κόσμο και σε γενικολογίες περί «συντηρητικοποίησης». Στη συγκυρία υπάρχει τεράστια ζήτηση για μια δραστήρια ριζοσπαστική Αριστερά. Το πρόβλημα είναι ότι η προσφορά είναι περιορισμένη. Και αυτό το κενό έχουμε να καλύψουμε. Με σοβαρότητα και αποφασιστικότητα.