Ποιοι είναι οι εμπρηστές;

 Η κυβέρνηση της Ν.Δ., για να καλύψει τις εγκληματικές
ευθύνες της στην πρόληψη και την αντιμετώπιση των πυρκαγιών, φρόντισε να εξαπολύσει τις
θεωρίες της συνωμοσίας.

Στο διάγγελμά του ο Καραμανλής έκανε λόγο για «οργανωμένο σχέδιο», το υπουργείο Δημόσιας Τάξης επικήρυξε «εγκληματικές οργανώσεις» που σχεδιάζουν (;) τους εμπρησμούς, ο Νικήτας Κακλαμάνης παρομοίωσε ευθέως την τραγωδία στην Ηλεία με «ελληνική 11η Σεπτέμβρη» και τελικά η κυβέρνηση υιοθέτησε τον παραλληλισμό, κάνοντας λόγο για επίθεση «ασύμμετρων απειλών». Οι θεωρίες αυτές έχουν ως στόχο να συγκαλύψουν τις ευθύνες της κυβέρνησης και του συστήματος. Ακόμα χειρότερα, επιχειρούν να στρέψουν την αγανάκτηση του κόσμου σε αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων  ή φανταστικών εχθρών. Με τη βοήθεια των ΜΜΕ, τα μυαλά διαφόρων καθυστερημένων στοιχείων ή τρομαγμένων ανθρώπων σπρώχνονται προς ιδέες όπως ότι τάχα τις φωτιές τις βάζουν «τρομοκράτες», ή «Τούρκοι πράκτορες», ή Αλβανοί, ή εβραίοι, ή «κουκουλοφόροι», ή μασόνοι, ή ό,τι άλλο απίστευτο σενάριο βρεθεί εύκαιρο.

Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που ο ανεκδιήγητος Γιακουμάτος ισχυρίστηκε ευθέως και δημόσια ότι  τις φωτιές τις βάζουν οι Πασόκοι, για να υποσκάψουν την πολιτική σταθερότητα της κυβέρνησης. Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι δεν υπάρχουν εμπρηστές, δηλαδή κάποιοι που βάζουν συνειδητά φωτιές με στόχο το κέρδος. Κυρίως και συνήθως είναι αυτοί που ο κόσμος ονομάζει οικοπεδοφάγους. Το κύκλωμα αυτό έχει ταξική διαστρωμάτωση.Στη κορυφή του βρίσκονται οι μεγάλοι κερδοσκόποι του real estate που θησαύρισαν με την τσιμεντοποίηση της Βόρειας και της Ανατολικής Αττικής, μετά τη δημιουργία του αεροδρομίου των Σπάτων και της Αττικής Οδού, αλλά και μετά τις μεγάλες πυρκαγιές στην Πεντέλη και στη Ραφήνα το 1998.

Σήμερα οι εταιρείες κερδοσκοπίας στη γη στρέφονται στα μεγάλα προγράμματα παραθεριστικών κατοικιών και τουριστικών εγκαταστάσεων για την ευρωπαϊκή αγορά, βάζοντας στο μάτι περιοχές όπως η Πελοπόννησος, η Εύβοια και τα νησιά, περιοχές που καθόλου συμπτωματικά δείχνουν να «προτιμούν» οι πυρκαγιές.

Ένας περιορισμός στη δράση τους ήταν μέχρι σήμερα το άρθρο 24 του Συντάγματος, που απαγόρευε την οικοπεδοποίηση δασών που κάηκαν μετά το 1975. Το άρθρο αυτό ο Καραμανλής υποσχέθηκε να το καταργήσει. Ένας ακόμα πιο σημαντικός περιορισμός ήταν το άρθρο 117.3 του Συντάγματος, που ορίζει ότι: «Δημόσια ή ιδιωτικά δάση και δασικές εκτάσεις που καταστράφηκαν ή καταστρέφονται από πυρκαγιά ή που με άλλον τρόπο αποψιλώθηκαν δεν αποβάλλουν για το λόγο αυτό τον χαρακτήρα που είχαν πριν καταστραφούν, κηρύσσονται υποχρεωτικά αναδασωτέες και αποκλείεται να διατεθούν για άλλο προορισμό». Την παράγραφο αυτή η Ν.Δ. κήρυξε επίσης ανεπιθύμητη και «αναθεωρητέα».

Αυτή η πολιτική της κυβέρνησης απέναντι στους κερδοσκόπους ή τους «επενδυτές» στη γη, άνοιξε την όρεξη στους οικοπεδοφάγους και δημιούργησε τα κίνητρα για την κόλαση που ξέσπασε φέτος το καλοκαίρι.

Ασφαλώς υπάρχουν και άλλου τύπου «εμπρησμοί». Για παράδειγμα, όλοι γνωρίζουν ότι  πολλές καταστροφικές φωτιές (όπως πιθανότατα φέτος στην Πάρνηθα και την Εύβοια) ξεκίνησαν από εκρήξεις και σπινθήρες στους κακοσυντηρημένους πυλώνες της ΔΕΗ. Ακόμα είναι γνωστό ότι πολλές πυρκαγιές ξεκινούν από τις χωματερές όπου οι δήμοι και οι κοινότητες αποθέτουν τα σκουπίδια στα πλαίσια της άθλιας πολιτικής διαχείρισης των απορριμμάτων. Και οι δυο αυτοί παράγοντες «εμπρησμών» έχουν άμεση σχέση με την κυβερνητική πολιτική και τη νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση που επιβάλλουν οι βιομήχανοι και οι τραπεζίτες.
Γίνεται λοιπόν σαφές ότι οι εμπρησμοί είναι ένα φαινόμενο άμεσα δεμένο με την οικονομική ιστορία του ελληνικού καπιταλισμού και των κυβερνήσεών του. Προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να στραφεί η οργή του κόσμου για τα εγκλήματα του φετινού καλοκαιριού και γι’ αυτό η Αριστερά οφείλει να απορρίψει και να καταγγείλει άμεσα όλα τα σενάρια συνωμοσίας και τις προσπάθειες να αποπροσανατολιστεί ο κόσμος σε σκοτεινές και αντιδραστικές κατευθύνσεις.

Για να γλιτώσει από τη βαριά σκιά των ευθυνών του, ο Καραμανλής καταφεύγει σε επικίνδυνα μονοπάτια. Οι δηλώσεις του από το Πεντάγωνο, η ανάμειξη της αντιτρομοκρατικής και τα σενάρια περί πιθανής δράσης «εχθρικών δυνάμεων» (;) ανοίγουν προοπτικές στρατοκρατικής αντιμετώπισης της συγκυρίας και θέτουν σε αμφιβολία (σε κατά τα άλλα προεκλογική περίοδο…) το δικαίωμα και τις δυνατότητες ελεύθερης έρευνας  και κριτικής για τις ευθύνες.

 Αν στη Ν.Δ. θέλουν πραγματικά να εντοπίσουν «εμπρηστές», ας ψάξουν τους γιάπηδες του real estate τις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες, ας ψάξουν τις συμμορίες διαφθοράς στα υποθηκοφυλακεία, στα δασαρχεία και στα δικαστήρια. Ας ξηλώσουν -αν τολμούν- το κύκλωμα αρπαγής, οικειοποίησης και εμπορευματοποίησης της δημόσιας γης. Όλα τα άλλα είναι σκέτες και επικίνδυνες δημαγωγίες.