Οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι

Η άνοδος της Ν.Δ. στην εξουσία ξεκίνησε με το «μεγάλο κόλπο» της απογραφής. Ο εκλεκτός του Καραμανλή, ο υπουργός Οικονομίας Αλογοσκούφης, ανέβασε με μια ταχυδακτυλουργική λογιστική κίνηση το έλλειμμα του προϋπολογισμού κατά 4 μονάδες -από 3% σε 7% περίπου, ως ποσοστό του ΑΕΠ. Όλες οι προεκλογικές υποσχέσεις προς τα φτωχότερα λαϊκά στρώματα πήγαν περίπατο με το πρόσχημα ότι «το κράτος δεν έχει λεφτά». Αντίθετα ξεκίνησε η πιο άγρια πολιτική λιτότητας για να πέσει το έλλειμμα κάτω από το 3% και «να βγει η χώρα από την κοινοτική επιτήρηση» (όλως τυχαίως μόλις συνέβηκε αυτό, αντί για υλοποίηση των υποσχέσεων, η κυβέρνηση προκήρυξε εκλογές!).

Η άγρια λιτότητα σήμαινε ότι οι μισθοί και οι συντάξεις αυξάνονταν από 2-3% τα τελευταία τριάμισι χρόνια, κάτω ακόμα και από τον επίσημο πληθωρισμό. Στην πραγματικότητα τα πράγματα ήταν ακόμα χειρότερα για τη μεγάλη πλειοψηφία των εργαζόμενων και των συνταξιούχων. Αυτοί που ξοδεύουν τα εισοδήματά τους όχι σε νέα αυτοκίνητα και τηλεοράσεις υψηλής ευκρίνειας, αλλά σχεδόν αποκλειστικά σε φαγητό, ρούχα, θέρμανση, λογαριασμούς, φροντιστήρια των παιδιών κ.λπ. είδαν τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς τους να τινάζονται στον αέρα. Η αύξηση των τιμών στα βασικά αγαθά τα τελευταία χρόνια ξεπέρασε το 100% και κάποιες φορές ακόμα παραπάνω. Υπολογισμοί του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ δείχνουν ότι η αγοραστική ικανότητα των σημερινών μισθών έχει γυρίσει πίσω στα επίπεδα του 1984! Η πλειοψηφία του πληθυσμού γονάτισε από τον καλπασμό της ακρίβειας και συχνά ο μόνος τρόπος να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους ήταν να πέσουν στα χέρια της τοκογλυφίας των τραπεζών, στα δάνεια και τις κάρτες.

Όμως δεν χτυπήθηκαν όλοι από την άγρια λιτότητα του Αλογοσκούφη. Την ίδια στιγμή που ο ΦΠΑ αυξήθηκε στο 19% και τα εισοδήματα πάνω από 12.000 ευρώ (10.500 για τους μη μισθωτόύς) φορολογούνται πια με 25% (από 15% πριν), τα μεγάλα εισοδήματα είδαν τους φορολογικούς συντελεστές τους να πέφτουν και να πλησιάζουν τους αντίστοιχους των φτωχών και μεσαίων εισοδημάτων. Ταυτόχρονα η φορολογία στα κέρδη των επιχειρήσεων κατεβαίνει συνεχώς και σήμερα φορολογούνται πια με τα ίδια ποσοστά όπως και οι μισθωτοί. Το ακόμα πιο προκλητικό είναι ότι οι φοροαπαλλαγές περιλαμβάνουν ακόμα και τα μερίσματα που δίνουν οι επιχειρήσεις κάθε χρόνο στους κατόχους των μετοχών τους.

Το πάγωμα των μισθών και η ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας σε συνδυασμό με τις φοροαπαλλαγές και τις επιδοτήσεις στις επιχειρήσεις εκτίναξαν τα κέρδη τους σε ποσοστά που φτάνουν συχνά σε 100% ή και 200% άνοδο κάθε χρόνο. Η κοινωνική ανισότητα που βλέπουμε γύρω μας έχει φτάσει σε απίστευτο βαθμό: η πρόκληση ανάμεσα στη χλιδή στα βόρεια προάστια και στις άλλες γειτονιές των πλουσίων σε σύγκριση με την ανέχεια όλο και πλατύτερων στρωμάτων έχει ξεπεράσει κάθε όριο τα τελευταία τριάμισι χρόνια.