Το βράδυ του Σαββάτου 18/8 ο Νιγηριανός μετανάστης Τόνι Όνουα, 27 ετών, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια καταδίωξης από αστυνομικούς με πολιτικά πέφτοντας από τον πρώτο όροφο καφετέριας στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης. Ο Τόνι ήταν ένα συνηθισμένο θύμα της κρατικής αντιμεταναστευτικής πολιτικής: όπως καταγγέλλουν συγγενείς και φίλοι, πριν από ένα χρόνο είχε ξυλοκοπηθεί από αστυνομικούς, όπως επίσης και τέσσερις μόλις μέρες πριν το θάνατό του, μετά από σωματικό έλεγχο και την αφαίρεση της τσάντας του με το… «επικίνδυνο» περιεχόμενο (δίσκοι μουσικής).

Και ενώ υπάρχουν φωνές από τους συγγενείς για μάρτυρες που είδαν τους αστυνομικούς να τον σπρώχνουν έξω από το παράθυρο και που φοβούνται να μιλήσουν, το σίγουρο είναι πως δεν πρόκειται για «ατύχημα», όπως η αστυνομία και πολλά ΜΜΕ θέλουν να παρουσιάσουν. Η κρατική καταστολή είναι η υπεύθυνη για τη δολοφονία του φτωχού μετανάστη. Η τακτική της τρομοκράτησής τους περιλαμβάνει στο ίδιο πλαίσιο τις «τυχαίες» εκπυρσοκροτήσεις των «οργάνων της τάξης», τα βασανιστήρια των Αφγανών το 2005, τις απαγωγές των Πακιστανών το 2006 και τα βίντεο του 2007.

Η πορεία της Πέμπτης, που κατέληξε στο υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης, ήταν εξίσου μεγάλη -περίπου 400 αντιρατσιστές- με τη διαφορά όμως ότι δεν υπήρχαν μετανάστες από τη νιγηριανή κοινότητα. Είναι κοινή παραδοχή ότι ρόλο σε αυτό έπαιξαν τα επεισόδια της Δευτέρας και ειδικά της πορείας της Τρίτης. Το βράδυ της Τρίτης μετανάστες διαδήλωσαν μαζί με διάφορες ομάδες αναρχικών, ενώ τα ΜΑΤ εκμεταλλεύτηκαν αφορμές που δόθηκαν για να ακολουθήσουν συγκρούσεις έξω από τα πανεπιστήμια με 21 συλλήψεις. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε ανακοίνωσή της ομάδα μεταναστών που συμμετείχαν στην πορεία της Τρίτης κατηγορούν βέβαια αυτούς που προβοκάρισαν τα επεισόδια, αλλά παραπονιούνται και για όσους δεν περιφρούρησαν σωστά την κινητοποίηση που κάλεσαν οι ίδιοι.

Το μέγεθος των κινητοποιήσεων έδειξε τις δυνατότητες αντιρατσιστικής παρέμβασης στην τοπική κοινωνία και την ευαισθητοποίηση του κόσμου, μα και την ανάγκη ακόμη μεγαλύτερης πολιτικής σύνδεσης των μεταναστών με τις αντιρατσιστικές οργανώσεις και ιδίως την Αριστερά. Η αστυνομία και οι φονικές μέθοδοί της είναι μόνο το μακρύ χέρι της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας που συντηρεί τα υπερκέρδη από την ομηρία των μεταναστών. Η κοινή μας οργή χρειάζεται να μεταφράζεται ακόμα πιο συστηματικά σε κοινούς αγώνες Ελλήνων και ξένων εργατών για την πλήρη νομιμοποίηση, τα εργασιακά δικαιώματα των μεταναστών και το σταμάτημα των απελάσεων, κατά μιας πολιτικής που δημιουργεί Έλληνες και μετανάστες εργάτες χωρίς δικαιώματα, φτώχεια και ανεργία για όλους μας.