Η αντίσταση θα νικήσει

Επόμενοι σταθμοί: ΔΕΘ 11/9 και πανευρωπαϊκή απεργία 29/9

Του Αντώνη Καραβά

Μ ε την ψήφιση του ασφαλιστικού και εργασιακού νομου κλείνει ο πρώτος κύκλος αγώνων ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα και το μνημόνιο. Από τις πρώτες αντιδράσεις του κινήματος στις 10 Φλεβάρη, περάσαμε στην κορύφωση  μιας από τις μαζικότερες και μαχητικότερες κινητοποιήσεις στην ιστορία του εργατικού κινήματος, στην απεργία στις 5 Μάη, για να κλείσει ο πρώτος γύρος αγώνων μετά από έξι γενικές απεργίες και δεκάδες κινητοποιήσεις ομοσπονδιών και σωματείων με την απεργία και συγκέντρωση στις 8 Ιούλη. Αλλά και την προδοτική συμφωνία της ηγεσίας της ΓΣΕΕ με το ΣΕΒ για το τριετές πάγωμα των μισθών και στον ιδιωτικό τομέα.

Η εργατική τάξη έδωσε αυτή τη μάχη και ο επόμενος γύρος θα είναι ιδιαίτερα σκληρός. Όλα τα μέτωπα είναι ανοιχτά και ένας νέος γύρος αγώνων είναι μπροστά μας: Λιτότητα και ακρίβεια, απολύσεις στον ιδιωτικό αλλά και στο δημόσιο τομέα, το μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων (συγκοινωνίες, νερό κλπ), το μέτωπο στην υγεία, η αντιμεταρρύθμιση στην εκπαίδευση….
Η κυβέρνηση ψήφισε το εργασιακό και το ασφαλιστικό, έχοντας προκαλέσει φοβερή οργή στους εργαζόμενους, αλλά και στα μεσαία στρώματα. Οργή που περιμένει μια σπίθα για να πάρει κυριολεκτικά φωτιά.

Γι’ αυτό οι επόμενοι σταθμοί, η διαδήλωση –και πιθανά απεργία– στην ΔΕΘ στις 11/9 και ιδιαίτερα η προσπάθεια για πανευρωπαϊκή απεργία στις 29/9 (με αποφάσεις των συνδικάτων σε χώρες όπως Ισπανία, Γαλλία, Ελλάδα και κατά πάσα πιθανότητα και στην Ιταλία και αλλού), μπορεί να γίνουν πολύ σημαντικές δοκιμασίες για την κυβέρνηση και την τρόικα.

Συνδικάτα
Ο παλλαϊκός ξεσηκωμός στις 5 Μάη έδειξε ότι υπάρχει το δυναμικό της ανατροπής. Οι εργατικοί αγώνες θα μπορούσαν να είχαν νικήσει από τον πρώτο γύρο.  Όμως οι ηγεσίες των συνδικάτων εμφανίστηκαν απρόθυμες να
ξεσηκώσουν τον κόσμο, σήκωσαν λευκή σημαία απέναντι στην επίθεση και κάλεσαν σε αποσπασματικές απεργίες για την τιμή των όπλων χωρίς οργάνωση στους χώρους, με μεγάλα διαλείμματα ανάμεσα στις γενικές απεργίες χωρίς σχέδιο κλιμάκωσης και χωρίς να έχουν εναλλακτική πρόταση. Ακόμα χειρότερα ταυτίστηκαν με την κυβερνητική προπαγάνδα να κάνουμε θυσίες για την εθνική οικονομία και να «αγοράζουμε ελληνικά».

Η έντονη δυσαρέσκεια που έχει συσσωρευτεί σε μεγάλα τμήματα της ΠΑΣΚΕ θα οξυνθεί το επόμενο διάστημα. Η κυβερνητική πολιτική θα βρίσκει πιο δύσκολα πλέον «συμμαχίες προθύμων» μέσα στα συνδικάτα.

Αριστερά
Η Αριστερά στάθηκε κάτω από το ύψος των περιστάσεων. Δεν ανταποκρίθηκε στις ανάγκες, δεν κατόρθωσε να δημιουργήσει τους όρους πολιτικής έκφρασης του κινήματος, που έδινε και δίνει τη μάχη.
Το ΠΑΜΕ επιμένει στους «αγωνιστικούς συμβολισμούς» που δημιουργούν συμπάθειες και ψήφους, αλλά όχι αποτελέσματα. Κλάδοι, όπου τα σωματεία ελέγχει το ΠΑΜΕ, χτυπιούνται σκληρά από την εργοδοσία (π.χ. φάρμακο) χωρίς κάποια αποτελεσματική αντίσταση.

Η διασπαστική τακτική του είναι πραγματικά καταστροφική. Η κοινή δράση των δυνάμεων, που διαθέτει, μαζί με τα συνδικάτα και την άλλη Αριστερά θα μπορούσε να αλλάξει το τοπίο… Όμως πλέον υπάρχουν ενδείξεις ότι και μέσα στις γραμμές του αναπτύσσεται κάποιος προβληματισμός για την αποτελεσματικότητα αυτής της τακτικής. Είναι αναγκαίο, όσο ποτέ πριν, για την άλλη Αριστερά να προσπαθήσει να αποκτήσει σχέσεις και να προτείνει κοινές δράσεις με τμήματα του ΠΑΜΕ, όπου είναι εφικτό.
Το Συντονιστικό Πρωτοβάθμιων Σωματείων συγκροτήθηκε πάνω στο κενό που δημιουργούσε η στάση της ΓΣΕΕ και του ΠΑΜΕ. Η ανάγκη αυτή είναι αυθεντική, καθώς ανάλογες πρωτοβουλίες δημιουργήθηκαν στη Θεσσαλονίκη και σε άλλες πόλεις, ενώ έχει παίξει ρόλο στην πίεση πάνω στις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Όμως, στην πραγματικότητα αποτελεί προς το παρόν ένα «μικρό ΠΑΜΕ»: χώρο συνάντησης πολιτικών στελεχών όπου αναπαράγονται οι πολιτικές των οργανώσεών τους: Οι συνδικαλιστές της Αυτόνομης Παρέμβασης, από τη μια, δεν προχωρούν στην ρήξη με την ΠΑΣΚΕ στο προεδρείο της ΓΣΕΕ και σε πολλές ομοσπονδίες και σωματεία.

Επιπλέον πολλές δυνάμεις της επαναστατικής αριστεράς επιμένουν απόλυτα λανθασμένα στον οργανικό διαχωρισμό από τα συνδικάτα, με αποτέλεσμα να αυτοακυρώνεται οποιαδήποτε πρόθεση κοινής δράσης.
Οι συνδικαλιστές της ΔΕΑ συμμετέχουμε στις διαδικασίες του Συντονιστικού, δίνοντας έμφαση στη δουλειά βάσης, για τη δημιουργία Επιτροπών Αγώνα. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η σκιά της εποχής του άρθρου 16. Ο πολιτικός λόγος, που εκπέμπει, είναι άτολμος και αντιφατικός, δεν εμπνέει και οδηγεί σε παράλυση τις δυνάμεις του στους χώρους.

Επιτροπές Αγώνα
Κατά τη διάρκεια αυτού του τετράμηνου πρώτου γύρου αγώνων, δημιουργήθηκαν κυρίως σε πόλεις, γειτονιές, αλλά και σε εργασιακούς χώρους, Επιτροπές Αγώνα ενάντια στα μέτρα. Οι Επιτροπές Αγώνα μπορούν να γίνουν το κύτταρο αντίστασης. Οι οργανωτές σε τοπικό, σωματειακό και κλαδικό επίπεδο της διάθεσης για αντίσταση και δράση.
Η οργάνωση στη βάση σε Επιτροπές Αγώνα  δεν έχει όμως ακόμα μαζικοποιηθεί από τον απλό κόσμο. Οι πρωτοβουλίες βάσης είναι σε πρωτόλεια μορφή και πρέπει να ενταθούν. Οι Επιτροπές Αγώνα χρειάζεται να στηρίξουν και να συνδεθούν με τις επιμέρους μάχες των εργατικών χώρων στις γειτονιές τους, αλλά και να αρχίσουν να συντονίζονται για την οργάνωση κεντρικών γεγονότων του εργατικού κινήματος.

Ραντεβού
Η διαδήλωση της ΔΕΘ στις 11 Σεπτέμβρη, πρέπει να στηριχτεί από τις δυνάμεις των συνδικάτων και της Αριστεράς στη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα, ενώ θα πρέπει να οργανωθεί και η μετακίνηση από την Αθήνα και άλλες πόλεις. Θα είναι ο πρώτος σταθμός για να ανοίξουμε το νέο γύρο αγώνων, περικυκλώνοντας την κυβέρνηση και τους καπιταλιστές και διεκδικώντας το δικό μας μνημόνιο εργατικών δικαιωμάτων.

Παράλληλα θα πρέπει να οργανωθούν οι προσπάθειες για την πανευρωπαϊκή απεργία στις 29 Σεπτέμβρη, σαν ένα πολύ μεγάλο γεγονός. Οι συνδικαλιστικές δυνάμεις στους χώρους, οι Επιτροπές Αγώνα, οι τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ξεκινήσουν έγκαιρα καμπάνια με περιοδείες και εκδηλώσεις, για να οργανώσουμε μια μεγάλη διεθνιστική εργατική απεργία και διαδήλωση Οι σχολές και τα σχολεία πρέπει να ξεσηκωθούν στις 29/9 και να οργανωθούν περιοδείες με φοιτητές και νεολαία σε εργατικούς χώρους.