Του Γρηγόρη Δεμέστιχα

Τ ο ζήτημα της οργανωτικής συγκρότησης απασχολεί ξανά έντονα τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ. Ενόψει της Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης (πιθανότατα στις 27-29 Νοέμβρη) έχει ξαναφουντώσει η συζήτηση για την οργανωτική δομή και για την έννοια του μέλους. Γίνονται τοπικές συνελεύσεις, μαζέματα ανένταχτων, ανακοινώσεις οργανώσεων που προσπαθούν να δώσουν λύση στο «γόρδιο δεσμό» του ορισμού του μέλους ΣΥΡΙΖΑ και των συνακόλουθων υποχρεώσεων και δικαιωμάτων.

Είναι μια συζήτηση που «πατάει» σε 2 πράγματα. Πρώτον στην αυθεντική και ειλικρινή ανάγκη ανένταχτων αγωνιστών και αγωνιστριών να βρουν τη θέση τους μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχουν πολλοί που δεν θέλουν να ενταχθούν στον ΣΥΝ ή στις υπόλοιπες συνιστώσες αλλά επιθυμούν να προσφέρουν στην κοινή προσπάθεια, χωρίς να νιώθουν παραγκωνισμένοι από την λήψη των αποφάσεων.

Δεύτερον, και κατά τη γνώμη μας σημαντικότερο στη σημερινή συγκυρία, είναι το πρόβλημα της πολιτικής αποτελεσματικότητας. Όλοι καταλαβαίνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε κρίση (η οποία καταλάγιασε στις εκλογές αλλά δεν ξεπεράστηκε) και πολλοί θεωρούν ότι η μετατροπή του ΣΥΡΙΖΑ σε ενιαίο πολιτικό φορέα θα λύσει το πρόβλημα.

Πολιτικές προϋποθέσεις
Η μεταφορά της κρίσης του ΣΥΝ μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ τους προηγούμενους μήνες, η έλλειψη καθαρού στίγματος (με την ανοχή των προκλήσεων της Ανανεωτικής Πτέρυγας εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ) αλλά και οι τωρινές δηλώσεις για «προγραμματική αντιπολίτευση», είναι φυσικό να έχουν κατανοηθεί ως προβλήματα του ΣΥΝ που πρέπει να ξεπεραστούν από το ΣΥΡΙΖΑ.

Η απάντηση σε αυτά όμως δεν μπορεί να είναι «οργανωτική». Χρειάζεται επιμονή απ’ όλους μας στις πολιτικές προϋποθέσεις που θα οδηγήσουν σε ανάκαμψη το κοινό εγχείρημα.

Ενδεικτικά υπογραμμίζουμε:
Α) Σαφής απόρριψη της κεντροαριστεράς, στις νέες συνθήκες αυτοδυναμίας του ΠΑΣΟΚ. Οι δηλώσεις Κύρκου για συνεργασία αλλά και οι επερχόμενες δημοτικές εκλογές του 2010 δεν αφήνουν περιθώρια εφησυχασμού.

Β) Στήριξη με όλες μας τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης «από τα κάτω». Οι απεργίες, οι καταλήψεις, οι διαδηλώσεις, θα ξαναείναι στην ημερήσια διάταξη (όπως φάνηκε με τα λιμάνια) και ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι εκεί με όλες του τις δυνάμεις, να οργανώνει και να στηρίζει αυτούς τους αγώνες (ας μη ξεχνάμε έτσι εύκολα το τι έχει γίνει με την ΠΟΣΔΕΠ).

Γ) Η ανάδειξη μετώπων όπως αυτό ενάντια στο ρατσισμό και τις φασιστικές επιθέσεις πρέπει να είναι στις προτεραιότητες του ΣΥΡΙΖΑ αν θέλει να συνδεθεί πραγματικά με τους μετανάστες αλλά και με χιλιάδες αντιρατσιστές που θεωρούν αυτή τη μάχη δικιά τους. Την εποχή του «Εφετείου», του «Αγ. Παντελεήμονα» κ.λπ. η «σιωπή» πολλών συνιστωσών (και κυρίως του ΣΥΝ) ήταν εκκωφαντική, έδινε λάθος στίγμα.

Συμμετοχή της βάσης
Η ΔΕΑ θεωρεί πως αυτές οι πολιτικές προϋποθέσεις μπορούν να επιβληθούν μόνο με την ενεργή συμμετοχή της βάσης του ΣΥΡΙΖΑ, το κόσμου των τοπικών επιτροπών αλλά κυρίως των χιλιάδων αγωνιστών που μας παρακολουθούν, μας ψηφίζουν και περιμένουν τις πρωτοβουλίες μας.

Μ’ αυτήν την έννοια, και αφού θα έχουμε πετύχει μια σταθερότερη συμφωνία στα πολιτικά ζητήματα, θεωρούμε ότι οι τοπικές και κλαδικές επιτροπές του ΣΥΡΙΖΑ είναι το βασικό και αναντικατάστατο «κύτταρο» στο οποίο θα χτίσουμε τον οργανισμό-ΣΥΡΙΖΑ. Οι συχνές συνελεύσεις, η λειτουργία συντονιστικής επιτροπής με μεγάλη συμμετοχή ανένταχτων, οι τοπικές δράσεις και η εξωστρέφεια, είναι απαραίτητες προϋποθέσεις. Υπάρχουν τοπικές επιτροπές που έχουν προχωρήσει σε τέτοια βήματα (π.χ. Περιστέρι, 7ο διαμέρισμα Αθήνας κ.λπ.) . Σίγουρα όμως αυτή η κατεύθυνση χρειάζεται να γενικευτεί. Μόνο τότε θα μπορούμε σοβαρά να μιλάμε για ισχυρή βάση του ΣΥΡΙΖΑ, για ανώτερες μορφές εκπροσωπήσεων, για ουσιαστικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων (αυτό δε σημαίνει ότι απλά θα περιμένουμε να γίνουν όλα αυτά μόνα τους). Σε τέτοιες περιπτώσεις το μέλος ΣΥΡΙΖΑ (μέλος ενός ενωτικού πολυτασικού μετώπου και όχι εναίου κόμματος) μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Δεν θα είναι μια αφηρημένη έννοια και θα είναι εύκολο να δούμε με ποιο τρόπο θα καταγράφεται (μητρώο μελών, κάρτα μέλους κ.λπ.) αλλά και πώς θα εκφράζεται (συμμετοχή στο συντονιστικό, εκπροσώπηση σε νομαρχιακό ή άλλο επίπεδο, θεσμοθέτηση ενδιάμεσων οργάνων, Πανελλαδικό Συμβούλιο κ.λπ.).

Η υλοποίηση των αποφάσεων των προηγούμενων Πανελλαδικών Συσκέψεων (Γραφείο Τύπου, έντυπο, ταμείο) πρέπει να προχωρήσει άμεσα. Η προσπάθεια για συγκρότηση Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ (κυρίως ενόψει εκλογών) είχε κάποια θετικά αποτελέσματα αλλά πιο πολύ έβγαλε στην επιφάνεια τα τεράστια προβλήματα που υπάρχουν (κυρίως με στελέχη του ΣΥΝ) και δυστυχώς μετά τις εκλογές ατόνισε.

Η ανάγκη πλουραλιστικής εκπροσώπησης στα ΜΜΕ είναι ζωτικής σημασίας για τον ΣΥΡΙΖΑ ειδικά τώρα με την (μη πλουραλιστική) σύνθεση της νέας κοινοβουλευτικής ομάδας.

Στη συζήτηση αυτή πρέπει να αποφύγουμε το αφηρημένο πνεύμα «νομοθέτη», στο οποίο συχνά καταλήγουν κάποιοι ανένταχτοι σύντροφοι. Οι οργανωτικές λύσεις χτίζονται με βήματα που οικοδομούν εμπιστοσύνη, συντροφικότητα, πολιτικοποίηση των διαφορών και -κατά συνέπεια- ένα σταθερό έδαφος για την πραγματική ανάπτυξη του πλέγματος δικαιώματα-υποχρεώσεις, που συγκροτεί την έννοια του «μέλους» σε ένα πρωτόγνωρο –και γι’ αυτό δύσκολο στο να εκφραστεί οργανωτικά- εγχείρημα. Σε κάθε περίπτωση, η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ θα είναι σημαντικός σταθμός σε αυτήν την πορεία.