Του Γιώργου Σαπουνά,
Συντονιστή της Οργανωτικής Επιτροπής ΣΥΡΙΖΑ, Κόκκινο

Είναι σημαντικό να ξεκινήσει κανείς το σχολιασμό των αποτελεσμάτων των Ευρωεκλογών από την εικόνα όλης της Ευρώπης γιατί θα διαπιστώσει ότι τα βασικά συμπεράσματα είναι τα ίδια εξίσου και για την ελληνική πραγματικότητα.
Το πρώτο στοιχείο αφορά την αποχή η οποία έφτασε σε ύψη ρεκόρ, κατά μέσο όρο 60%.
Το δεύτερο στοιχείο αφορά την αντοχή έως και ενίσχυση της Δεξιάς και της λαϊκιστικής ακροδεξιάς. Η Σοσιαλδημοκρατία δεν ανακάμπτει σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Το τρίτο στοιχείο είναι η στασιμότητα έως υποχώρηση όλων των σχηματισμών της Αριστεράς (πλην του πορτογαλικού Μπλόκου). Το ίδιο ισχύει από το  Die Linke έως το NPA και από το ΚΚΕ έως τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Η κρίση δεν παράγει αυτόματα αντικαπιταλιστικά ανακλαστικά. Αντίθετα, ως τώρα ωφελείται η πιο συντηρητική εκδοχή του συστήματος.

Το στοιχείο κλειδί είναι η μη γενίκευση των κινηματικών εκρήξεων. Στην καρδιά του φαινομένου βρίσκεται η υποχώρηση των οργανωμένων και μαχητικών συλλογικοτήτων αντίστασης και η κατάρρευση των ιδεών και των οραμάτων (η μνήμη του κινήματος). Η ερώτηση που πρέπει να απαντήσουμε είναι τί είδους Αριστερά χρειαζόμαστε σήμερα!

Η αυτοκριτική μας για τον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να αναζητηθεί μέσα σ’ αυτά τα γενικά πλαίσια.   Ο ΣΥΡΙΖΑ από τον Δεκέμβρη και μετά, καθώς άρχισε να δέχεται την σφοδρή επίθεση του όλου πολιτικού συστήματος αμύνθηκε αμήχανα, χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο, με αποτέλεσμα να θολώσει πολύ το πολιτικό στίγμα του. Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο μέσα στην κρίση από το θολό στίγμα! Η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ όλους του τελευταίους μήνες δέχτηκε κριτική και από τα δεξιά και από τα αριστερά! Το ίδιο κινδυνεύει να συμβεί και τώρα. Ήδη οι σύντροφοι/ες της Ανανεωτικής Πτέρυγας του ΣΥΝ «έχουν βγει στα κεραμίδια» ζητώντας «ρεαλιστική» αλλαγή προσανατολισμού: μία λύση για την Αριστερά, η συμμετοχή στην κυβέρνηση.

Μπροστά στην διαφαινόμενη κρίση το διακύβευμα παραμένει ένα: Η Ενότητα! Η ενότητα των δυνάμεων του κινήματος και της Αριστεράς. Καθώς αυτή η επιλογή περνά υποχρεωτικά από την οικοδόμηση αντιστάσεων και συνειδήσεων, σήμερα πιο πολύ από ποτέ πρέπει να υπερασπιστούμε τις μεγάλες μας στιγμές: το Άρθρο 16, τον Βοτανικό και τα κινήματα πόλης, τις μικρές και μεγάλες απεργίες, τον Δεκέμβρη, την υπεράσπιση των μεταναστών, τα 15 Σημεία, την «Αριστερά εκτός πολιτικού συστήματος». Αυτή η Αριστερά δεν βιάζεται να κυβερνήσει – θέτει τους όρους για την κυβέρνηση των «από κάτω»!
Τώρα είναι που πρέπει να πούμε: Ούτε βήμα πίσω! Ξεκαθαρίζουμε, επιμένουμε, συνεχίζουμε και πάνω απ’ όλα παρεμβαίνουμε στην κοινωνία.

Η καλύτερη υπηρεσία είναι αυτή που θα αποδίδει λογαριασμό στην υλοποίηση αυτών των στόχων. Ανάγκη, δυνατότητα και υποχρέωση για τον όλο ΣΥΡΙΖΑ, για συσχετισμό εντός ΣΥΡΙΖΑ, για τις οργανώσεις που τον αποτελούν!
Οι ευκαιρίες παραμένουν γιατί το κενό της πολιτικής εκπροσώπησης συλλογικά των αδυνάτων, των πολλών, δεν μπορεί να καλυφθεί σήμερα παρά μόνο από την αντικαπιταλιστική στρατηγική, την στρατηγική της ανατροπής του συστήματος και του Σοσιαλισμού.