Του Θανάση Κούρκουλα

Στις Ευρωεκλογές της 7ης Ιούνη, ακροδεξιά και ρατσιστικά κόμματα της Ευρώπης εμφάνισαν σημαντική άνοδο και ορισμένα από αυτά εξέλεξαν ευρωβουλευτές. Στην Ελλάδα, το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη έφτασε στο 7,1 % και εκλέγει 2 ευρωβουλευτές. Οι νεοναζί της Χρυσής Αυγής –παρά το αποκρουστικό φασιστικό τους πρόσωπο– κατάφεραν να μαζέψουν 23.000 ψήφους. Πρόκειται για μια σοβαρή πρόκληση για κάθε εργαζόμενο, κάθε νέο, για το κίνημα και την αριστερά συνολικά. Αλλά πρώτα θα πρέπει να σταθούμε στις αιτίες του φαινομένου.

Όλες αυτές οι «επιτυχίες» στηρίζονται στη σκλήρυνση της ρατσιστικής πολιτικής της Ε.Ε. και της Ελλάδας: στην αναγωγή της στρατιωτικοποίησης των συνόρων σε «εθνική πολιτική» για την «αποτροπή της λαθρομετανάστευσης», στις «σκούπες» του Μαρκογιαννάκη και στη νομιμοποίηση της ξενοφοβίας από τα ΜΜΕ. Η ένταση της περιθωριοποίησης και γκετοποίησης των μεταναστών σε γειτονιές της Αθήνας όπως ο Άγιος Παντελεήμονας και το Κέντρο, σε συνδυασμό με τις αδυναμίες συγκρότησης συστηματικής μαζικής τοπικής παρέμβασης από την αριστερά σε πολλές γειτονιές, επιτρέπουν την εξάπλωση της ξενοφοβίας και τη δημιουργία ρατσιστικών πυρήνων. Αφήνουν ακόμα και νεοναζιστικές συμμορίες να επιχειρούν διείσδυση σε τοπικές κοινωνίες. Σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο, η αριστερά σε όλες της τις εκδοχές (χωρίς οι ευθύνες να επιμερίζονται ισομερώς) δεν κατάφερε να απαντήσει με κινηματικές πρωτοβουλίες και διεκδικήσεις για τα θέματα των μεταναστών. Περισσότερο στην περίπτωση του ΚΚΕ και λιγότερο του ΣΥΡΙΖΑ, το «μεταναστευτικό» σπρώχτηκε κάτω από το χαλί και οι ακροδεξιοί του ΛΑΟΣ αλώνιζαν αναδεικνύοντας τις ρατσιστικές τους «θέσεις» περί «ποσόστωσης».

Παρ’ όλα αυτά, το ΛΑΟΣ στις παραμονές της 7 Ιούνη εμφανίστηκε με πιο «στρογγυλεμένες» τις θέσεις του από το «έξω οι ξένοι» που δεν τολμά να πει ο Καρατζαφέρης και το ξεστομίζει –προς το παρόν– μόνο η Χρυσή Αυγή. Ο στόχος προφανής: να μη χαρακτηριστεί ακραίο ρατσιστικό κόμμα και τελικά να συλλέξει ψήφους από τους δυσαρεστημένους ψηφοφόρους της ΝΔ που ήθελαν να την τιμωρήσουν. Επιπλέον ο Καρατζαφέρης δεν κατάφερε να αντλήσει ψήφους από τη δεξαμενή της «πατριωτικής αριστεράς», κάτι που ο Λεπέν είχε καταφέρει στις δόξες του, κερδίζοντας κατά κράτος το ΚΚ Γαλλίας που «αιμοδότησε» την ακροδεξιά τις δεκαετίες του ’80 και του ’90.

Η αριστερά έχει να αντιμετωπίσει την αρχή ενός κοινωνικού φαινομένου και το στοίχημα είναι ανοιχτό. Όμως τα ψέματα τελείωσαν. Η αριστερά πρέπει να αναβαθμίσει το «μεταναστευτικό» σε κεντρικό πολιτικό περιεχόμενό της, να πάρει πρωτοβουλίες στις γειτονιές, να «οδηγήσει» τη δημόσια συζήτηση, να στριμώξει στη γωνία το ΛΑΟΣ, να αναδείξει συγκεκριμένες προτάσεις για άμεσες λύσεις. Η νομιμοποίηση των μεταναστών λύνει άμεσα το πρόβλημα της περιθωριοποίησης και της γκετοποίησής τους, φέρνει λεφτά στα ασφαλιστικά ταμεία, χτυπάει την απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων και την ελαστική εργασία για ντόπιους και μετανάστες. Χρειάζονται μέτρα κοινωνικής πολιτικής για τους φτωχούς, τους άνεργους και τους αστέγους –έλληνες και μετανάστες– αντί για δισ. στους τραπεζίτες, υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες και φοροελαφρύνσεις για τους πλούσιους. Θέλουμε ανοιχτά σύνορα τόσο στην Ανατολή όσο και στη Δύση, για να μπορεί ο μετανάστης και ο πρόσφυγας να επιλέγει τη χώρα προορισμού του αντί να «φυλακίζεται» στον ευρωπαϊκό νότο. Χρειάζεται πανευρωπαϊκή μάχη για την ανατροπή του Ευρωπαϊκού Συμφώνου Μετανάστευσης, της Συνθήκης Δουβλίνο ΙΙ, της οδηγίας επιστροφής της ΕΕ, που μετατρέπουν την Ελλάδα σε κρατητήριο της ΕΕ.