Στις 27 Φλεβάρη ο Bob Woodrutt, κορυφαίος δημοσιογράφος του ABC News, παρουσίασε την προσωπική του περιπέτεια, όταν τραυματίστηκε στο Ιράκ, στις αρχές του 2006 – υπέστη βαρύ εγκεφαλικό τραύμα από έκρηξη «βόμβας του πεζοδρομίου».
Ο Woodrutt μίλησε για την καλή πορεία της υγείας του, αλλά έσπευσε να προσθέσει ότι οι περισσότεροι τραυματισμένοι στρατιώτες δεν πάνε τόσο καλά.

Παρουσίασε συνεντεύξεις με στρατιώτες, συγγενείς, οργανώσεις βετεράνων, στρατιωτικούς γιατρούς. Τα συμπεράσματα ήταν δύο: η υποεκτίμηση του αριθμού των τραυματιών και η ελλιπής περίθαλψή τους (ιδιαίτερα στις αγροτικές περιοχές).
Το υπουργείο Άμυνας είχε ανακοινώσει 23.000 τραυματίες, εκ των οποίων ποσοστό 30% είχαν υποστεί εγκεφαλικό τραυματισμό. Το ποσοστό αυτό είναι διπλάσιο από το αντίστοιχο σε άλλους πολέμους, περιλαμβανομένων των πολέμων στο Βιετνάμ, στην Κορέα και του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου! Σύμφωνα με το Κέντρο Εγκεφαλικού Τραύματος του υπουργείου, οι μισοί τραυματίες με εγκεφαλική βλάβη έχουν διάσειση και το 85% των βλαβών είναι κλειστές και όχι από διάτρηση. Πλην όμως τον Αύγουστο του 2006 το υπουργείο είχε ανακοινώσει μόνο 1.304 τραυματίες με εγκεφαλική βλάβη.

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

Μια απόφαση που συντάραξε το αντιπολεμικό κίνημα στις ΗΠΑ

Η Σίντι Σίχαν, μια από τις πιο γνωστές στον κόσμο ακτιβίστριες ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ, έριξε μια πολιτική βόμβα όταν ανακοίνωσε ότι εγκαταλείπει το Δημοκρατικό Κόμμα και αποσύρεται προσωρινά από την πολιτική δράση. Αυτό το έκανε ως αντίδραση στην απόφαση του Δημοκρατικού Κόμματος να εγκρίνει το αίτημα της κυβέρνησης Μπους για άνευ όρων αύξηση κατά 120 δισεκατομμύρια δολάρια των δαπανών για τον πόλεμο στο Ιράκ και αφού οι Δημοκρατικοί δήλωσαν ότι εγκαταλείπουν το αίτημα να θέσει η κυβέρνηση Μπους χρονοδιάγραμμα αποχώρησης από το Ιράκ.

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

Ο Ολιβιέ Μπεζανσενό, υποψήφιος της τροτσκιστικής οργάνωσης LCR στη Γαλλία, γράφει για το πολιτικό σκηνικό αμέσως μετά τις εκλογές:

Η εκλογή του Νικολά Σαρκοζί ως προέδρου είναι ένα μεγάλο γεγονός για τη γαλλική πολιτική σκηνή. Είναι η νίκη ενός πολύ σκληρού δεξιού κόμματος που το πρόγραμμά του είναι τόσο άγρια νεοφιλελεύθερο και αντιδραστικό, ώστε πολλά από τα κεντρικά του σημεία να τα «δανείζονται» ακροδεξιές και νεοφασιστικές ομιλίες.

Ένας από τους κύριους λόγους αυτής της νίκης είναι ότι, ενώ ο Σαρκοζί παρείχε ένα πολύ επιθετικό και ξεκάθαρο μήνυμα, η Σεγκολέν Ρουαγιάλ, η υποψήφιος του σοσιαλφιλελεύθερου Σοσιαλιστικού Κόμματος, ήταν ανίκανη να αντιπαραθέσει ένα διαφορετικό πρόγραμμα. Ένα σημαντικό κομμάτι της πολιτικής της αφορούσε οικονομικές διευκολύνσεις σε μικρές ή ακόμα και μεγάλες επιχειρήσεις, την επίκληση για νόμο και τάξη, την αναφορά στον γαλλικό εθνικό ύμνο και τη σημαία, την υποχώρηση σχετικά με την καταπίεση ενάντια στη νεολαία κ.λπ. Μετά τον πρώτο γύρο των εκλογών, έφτασε ακόμα και να προτείνει πολιτική συμμαχία με τον Φρανσουά Μπαϊρού, τον υποψήφιο της κεντροδεξιάς.

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

Το πρώτο εξάμηνο του 2007 η Αίγυπτος συγκλονίστηκε από ένα κύμα απεργιών που όμοιό του είχε να δει η χώρα από το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου. Για πρώτη φορά από το 1981 που κατέλαβε την εξουσία, το καθεστώς του προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ, βασικού συμμάχου των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, αντιμετωπίζει ένα σοβαρό κίνημα αντιπολίτευσης.
Τα τελευταία δύο χρόνια ο αριθμός των απεργιών (που συνήθως παίρνουν τη μορφή κατάληψης εργοστασίων αφού οι απεργίες είναι ουσιαστικά παράνομες) ανεβαίνει σταθερά. Το 2006, έγιναν τουλάχιστον 220 απεργίες και διαδηλώσεις.

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

Εισήγηση στη συνδιάσκεψη της ΔΕΑ, η συμμετοχή μας στο ΣΥΡΙΖΑ

Η εκλογική τακτική για τις οργανώσεις της επαναστατικής Αριστεράς καθορίζεται από κριτήρια τελείως διαφορετικά απ’ ό,τι σε όλα τα άλλα ρεύματα.

Οι ίδιες οι εκλογές πρέπει να αντιμετωπίζονται ως μια στιγμή (άλλοτε περισσότερο, άλλοτε λιγότερο σημαντική) του πολιτικού αγώνα και όχι ως η κορύφωση του πολιτικού αγώνα, που κρίνει το μέλλον του κόμματος, όπως κατανοείται από τις ρεφορμιστικές ηγεσίες. Με αυτή την έννοια, η εκλογική τακτική της επαναστατικής Αριστεράς οφείλει να αποτελεί συνέχεια της καθημερινής τακτικής της οργάνωσης μέσα στο κίνημα κατά τη συγκεκριμένη πολιτική περίοδο. Στόχος της τακτικής δεν μπορεί να είναι η κοινοβουλευτική ανάδειξη, αλλά η ενίσχυση της πολιτικής δύναμης του κινήματος αντίστασης και, σε άμεση σύνδεση με αυτήν, η ενίσχυση της οργάνωσης.

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

    Ευκλείδης Τσακαλώτος

Η επιτυχία της ριζοσπαστικής Αριστεράς θα εξαρτηθεί από την ικανότητά της να συνδυάσει τον προγραμματικό λόγο με την κινηματική λογική και με το εναλλακτικό παράδειγμα. Οι διάφορες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να κατανοούν την ισορροπία σε αυτό το τρίπτυχο κάπως διαφορετικά, αλλά στα σημεία που κάποιο σκέλος παραμεριστεί υπερβολικά, αυτό θα είναι τελικά σε βάρος των άλλων δυο.

Ο προγραμματικός λόγος δεν θα πρέπει να είναι υπόθεση της κεντροαριστεράς. Εξάλλου το πρόβλημα με τα κεντροαριστερά σενάρια, που τόσο μας έχουν ταλαιπωρήσει, δεν είναι μόνο ότι παραβλέπουν την σημασία των κινημάτων και των εναλλακτικών παραδειγμάτων. Είναι ότι ο προγραμματικός τους λόγος είναι τόσο φτωχός. Ή τουλάχιστον είναι φτωχός εκεί ακριβώς όπου χρειάζεται ένας πλουσιότερος λόγος – στο να προταθούν λύσεις σε υπαρκτά προβλήματα των ανθρώπων που συγχρόνως αποτελούν κάποια ρήξη με τις κυρίαρχες νεοφιλελεύθερες κατευθύνσεις και εμπεριέχουν το στίγμα μιας άλλης λογικής. Μπορούμε να βρούμε 3-4 προτάσεις που να έχουν αυτή τη λογική και που να μπορούν να κινητοποιούν τον κόσμο;

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

Δημήτρης Μπελαντής

Το ζήτημα της πολιτικής ενότητας της ελληνικής Αριστεράς είναι σήμερα ένα ζήτημα καθοριστικής σημασίας. Οι εργαζόμενοι και οι λαϊκές τάξεις υφίστανται εδώ και δυο δεκαετίες περίπου μια στρατηγικού χαρακτήρα επίθεση εκ μέρους του κεφαλαίου με στόχο τη ριζική ανατροπή σε βάρος τους του ταξικού συσχετισμού δύναμης. Η κυβέρνηση της «Νέας Δημοκρατίας» συνεχίζει σε ραγδαίους ρυθμούς και με τα ιδιαίτερα δικά της νεοσυντηρητικά χαρακτηριστικά την επίθεση από εκεί που την άφησαν οι «εκσυγχρονιστές» του σοσιαλφιλελευθερισμού: ιδιωτικοποιήσεις, αποδόμηση του κοινωνικού κράτους, αστυνομοκρατία.

Η χρονιά που πέρασε ήταν μια χρονιά ανόδου των αγώνων και συντονισμού τους, ιδίως στο χώρο της εκπαίδευσης αλλά και αλλού (εργάτες καθαριότητας, τραπεζοϋπάλληλοι, ΔΕΚΟ κ.α.) . Η ουσιαστική απόσυρση της αναθεώρησης του άρθρου 16, η οξεία σύγκρουση με το νόμο-πλαίσιο, έδειξε ότι υπάρχουν δυνατότητες επιτυχημένης κοινωνικής αντίστασης. Όμως, η αντίσταση αυτή παραμένει ασθενής και ανολοκλήρωτη, όσο δεν αποκτά χαρακτηριστικά πολιτικής έκφρασης και διεμβόλισης/αποσταθεροποίησης της πολιτικής σκηνής.

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

1. Η Αριστερά ή θα είναι ριζοσπαστική ή θα μείνει στο περιθώριο

Η στρατηγική της Αριστεράς δεν μπορεί να είναι παρά η ρήξη με το κυρίαρχο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, στην προοπτική του κοινωνικού μετασχηματισμού. Στρατηγικό στόχο αποτελεί δηλαδή ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός: η ανατροπή του καπιταλιστικού συστήματος και η οικοδόμηση της εξουσίας και δημοκρατίας των εργαζομένων.

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

Θα επιχειρήσω να προσεγγίσω το θετικό, κατά την άποψή μου, γεγονός της συγκρότησης του ενωτικού εγχειρήματος της Πρωτοβουλίας για τη συσπείρωση της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ μέσα από ένα αρνητικό γεγονός, που ασφαλώς επηρέασε το σύνολο της ευρωπαϊκής Αριστεράς. Για τις πρόσφατες γαλλικές εκλογές πρόκειται.

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

Η ΚΟΕ στο ΣΥΡΙΖΑ

Το αναγκαίο και χρήσιμο σήμερα είναι να υπάρξει ένα αριστερό ενωτικό εγχείρημα που να γεννιέται από μια ανάγκη και να υπογραμμίζει μια ελπίδα: Την ανάγκη να υπερασπίσουμε τη ζωή, τον άνθρωπο, το περιβάλλον, απέναντι στην νεοφιλελεύθερη επίθεση. Και την ελπίδα ότι ο μαζικός, ανυποχώρητος αγώνας είναι μονόδρομος για κοινωνικές αλλαγές που θα είναι σε όφελος των εργαζόμενων τάξεων.

Η ένταση και η έκταση των αντιλαϊκών πολιτικών, το σύγχρονο κοινωνικό πρόβλημα της εξάπλωσης και του βαθέματος της φτώχειας επιβάλλει τη συγκέντρωση δύναμης κόντρα στο νεοφιλελευθερισμό. Το πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο που θα υπηρετεί το λαό και τη νεολαία, θα είναι σε ανταγωνισμό με τις ανάγκες και τις επιδιώξεις της αγοράς πρέπει να είναι ο άμεσος πολιτικός στόχος όσων τάσσονται με τη μεριά των καταπιεζόμενων τάξεων.

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

Στις εκλογές με το ΣΥΡΙΖΑ

Η εκλογική τακτική πάντα προκαλούσε πονοκέφαλο στην Αριστερά. Ακόμα και όταν οι αναγκαίες πολιτικές κινήσεις ήταν σχεδόν προφανείς, ακόμα και όταν η πλειονότητα των αγωνιστών της βάσης και των καθημερινών αγώνων ήταν αυθόρμητα έτοιμη να κάνει αποφασιστικά βήματα, τα «επιτελεία» της Αριστεράς κατόρθωναν συχνά να πνίγονται σε μια κουταλιά νερό. Αυτή τη φορά τόσο η τοπική, όσο και η διεθνής εμπειρία, επιτρέπουν μια πιο αισιόδοξη αντιμετώπιση.

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

Κατερίνα Γιαννούλια, γεωπόνος

Μετά την καταστροφή της Πάρνηθας φέτος το καλοκαίρι το να μιλάμε για τα προβλήματα του περιβάλλοντος είναι το πιο εύκολο πράγμα. Αυτό όμως δεν αποτελεί και εγγύηση ότι θα βρούμε τις πραγματικές αιτίες, τους υπεύθυνους και θα καταλήξουμε σε λύσεις χρήσιμες για τις πλατιές μάζες των ανθρώπων. Το νερό είναι ένα πρόβλημα που θα πάρει δραματικές διαστάσεις το επόμενο διάστημα. Και η αντίθεση «νεοφιλελευθερισμός και αγορά ανάγκες των ανθρώπων» είναι αγεφύρωτη.

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

Γεωργία Χασάπη

 

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

Αντώνης Καραβάς

 

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

Μετανάστες και εργασιακές σχέσεις

Οι συνθήκες εργασίας των μεταναστών που ζουν στη Δύση είναι σήμερα στο επίκεντρο της συζήτησης από τις κυβερνήσεις που σχεδιάζουν τις σύγχρονες «μεταναστευτικές» πολιτικές, αλλά και από το εργατικό και αντιρατσιστικό κίνημα και την Αριστερά. Για τον εργοδότη ο μετανάστης εργαζόμενος αποτελεί χρυσή ευκαιρία ως προς την αύξηση της κερδοφορίας των επιχειρήσεών του, ενώ για τα ταμεία του κράτους αστείρευτη πηγή εσόδων μέσα από τις δαπάνες της διαδικασίας νομιμοποίησης και ανανέωσης της άδειας παραμονής. Για τους εργαζομένους, όμως (ντόπιους και μετανάστες), η πάλη για τα εργασιακά δικαιώματα του μετανάστη εργάτη εξελίσσεται ίσως στο πιο κεφαλαιώδες ζήτημα – με κρίσιμη σημασία για τα δικαιώματα και τη ζωή όλων μας, στην εποχή του πιο άγριου νεοφιλελευθερισμού, που βάζει αδιάκριτα στο στόχαστρο κατακτήσεις και δικαιώματα δεκαετιών.

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

Σχέδιο για το σοσιαλισμό στον 21^ο αιώνα;

Στις προεδρικές εκλογές του Δεκέμβρη του 2006 στη Βενεζουέλα 7.162 εκατομμύρια άνθρωποι έδωσαν την ψήφο τους στον Ούγκο Τσάβες, ανακηρύσσοντάς τον για τρίτη φορά πρόεδρο της χώρας. Το ποσοστό άγγιξε σχεδόν το 63%, το μεγαλύτερο ποσοστό στις ώς τώρα εκλογικές νίκες του. Την πρώτη φορά που εξελέγη πρόεδρος (1998) είχε πάρει το 56%, ενώ στην πρώτη επανεκλογή του (2000) έφτασε στο 60%.

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

Κατερίνα Παρδάλη

 

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

70 χρόνια από τον θάνατό του

Τα 70 χρόνια απ’ το θάνατο του Γκράμσι στις ιταλικές φασιστικές φυλακές (1937) συμπίπτουν με μια συγκυρία όπου η Αριστερά και η νέα ριζοσπαστικοποίηση συζητούν με ένταση μεγάλα πολιτικά ζητήματα: την ανάγκη απόρριψης της κυβερνητικής στρατηγικής της κεντροαριστεράς, τις σχέσεις των πολιτικών οργανώσεων και των μαζικών κινημάτων, τις εκλογικές και πολιτικές συμμαχίες κ.λπ. Οι διαχωριστικές γραμμές, που διαμορφώνονται μέσα απ’ αυτές τις συζητήσεις και αντιπαραθέσεις, δεν έχουν συμβολικό χαρακτήρα αλλά λογοδοτούν στο κίνημα της περασμένης περιόδου (απεργία εκπαιδευτικών, φοιτητικές καταλήψεις) και έχουν μπροστά τους το άμεσο πρόβλημα των βουλευτικών εκλογών. Για όλα αυτά τα ζητήματα μπορούμε να βρούμε απαντήσεις στο έργο και τη ζωή του μεγάλου Ιταλού μαρξιστή και επαναστάτη.

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

Πάνος Πέτρου

Τα τελευταία χρόνια η αντίσταση στο νεοφιλελευθερισμό στο Μεξικό, από το κίνημα των Ζαπατίστας μέχρι τα μαζικά συλλαλητήρια ενάντια στον ακροδεξιό (εκλεγμένο με νοθεία) πρόεδρο Φοξ και την πολύμηνη ηρωική εξέγερση της Οαχάκα προκαλεί το ενδιαφέρον πολλών αγωνιστών σε όλο τον κόσμο. Με αυτό το φόντο, κυκλοφόρησε και στην Ελλάδα το βιβλίο του Αδόλφο Τζίλι, «Η Μεξικάνικη Επανάσταση, 1910-1920». Ένα έργο που αξίζει να διαβαστεί, για να κατανοήσουμε τα διδάγματα της κορυφαίας παράδοσης του μεξικανικού κινήματος.

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...

Πάνος Πέτρου

Ο φασισμός αποτελούσε πάντα ένα φαινόμενο για ανάλυση, λόγω της ιδιαιτερότητάς του, της διαφοροποίησής του από τις παραδοσιακές στρατιωτικές δικτατορίες.

Πολλές αναλύσεις μέχρι σήμερα επιχείρησαν να ορίσουν το φασισμό – αλλά, τις περισσότερες φορές, αντιμετωπίζοντάς τον ως ρεύμα ιδεολογικής «καθαρότητας», κατέληξαν να υποτιμούν τις αιτίες που τον γέννησαν, τη δυνατότητά του να αναπτύσσεται ως ρεύμα, τον τρόπο που κατέλαβε την εξουσία, αδυνατώντας τελικά να συνεισφέρουν στην ανάγκη να διακρίνουμε τη φασιστική απειλή σήμερα.

Γι’ αυτό και το βιβλίο του Ρόμπερτ Πάξτον «Η ανατομία του φασισμού», μια πολύπλευρη, επιστημονική προσέγγιση του φαινομένου, αποτελεί ένα πολύ χρήσιμο εργαλείο σ’ αυτήν την προσπάθεια.

{σχολιάστε αυτό το άρθρο} || Διαβάστε περισσότερα...